Marin Baučić / Portret

Portret. Jedan od najvažnijih motiva u povijesti umjetnosti koji dvostrukim sagledavanjem ljudsku glavu – lice predočava kroz uvriježenu ili karakternu ljepotu. Prodiranje u osobnost, rušenje ustaljene estetike reprezentativnog portreta, općenito sukob potonjeg s intimnim, područje je zanimanja slikarove evokacije.

Reprezentativni portret podrazumijeva masku na koju gledamo nametnutim očima, dok karakterna provokacija traži nešto više. Udaljenost odnosno blizina ovih dviju struja potiče na rasudbu samog promatrača, čime on, postaje dio Portreta, postaje treće lice u priči. Sudeći prema rečenome, kontekst Portreta počiva na reprezentativnoj šabloni, koja ponavljanjem postaje proizvod, subjekt bez lica. Razvoj šablonskog materijala u osobnost ličnosti neprijeporno predstavlja dug put upoznavanja i prepoznavanja Osobe – Portreta.

Svaki dan objedinjuje nove i/ili stare susrete, nove i/ili poznate portrete koji, (ne)slučajno otkrivaju svoja lica – a mi, uočavamo li, i koliko uočavamo njihovu intimnu kompleksnost pored vlastitog zaokupljanja stvarnošću, banalnošću i bezdušjem.

Doživljaj(i) karaktera pojedinih bliskih ličnosti, autoru postaju sredstvo i za autoocrt, subjektivnu protkanost autobiografskih elemenata. Koliko se neobjektivna uviđajnost svakoga od nas ogleda u zjenicama drugih karaktera? Koje obrasce ponašanja ili razmišljanja posuđujemo, a koji su formalizirano uobličenje naših skrivenih intencija?

Sara Dodig